IDAHOTB روز جهانی مبارزه با دگرباش‌هراسی و دگرباش‌ستیزی

هفده می یا بیست و هفت اردیبهشت روز جهانی مبارزه با ال‌جی‌بی‌تی‌فوبیا، یعنی دگرباش‌ هراسی و یا ستیز با رنگین‌کمانی‌ هاست. به همین مناسبت، در این ویدئو از دگرباش‌هراسی و رنگین‌کمانی‌هراسی صحبت می‌کنیم .در سال ۲۰۱۸ این روز با تاکید بر تنوع‌ها، سکسوالیته‌ ها و جنسیت‌ ها گرامی‌ داشته می‌شه.

امروز از دگرباش‌هراسی و رنگین‌کمانی‌هراسی صحبت می‌کنیم . ۱۷ می،  ۲۷ اردیبهشت IDAHOTB روز جهانی مبارزه با ال جی بی تی فوبیا، یعنی دگرباش‌هراسی و یا ستیز با رنگین‌کمانی‌هاست. ما قبلا درباره واژه‌های رنگین‌کمانی و دگرباش و غیره، مفاهیم و خوبی‌ها و بدی‌هاشون توضیح دادیم، ولی توی این ویدیو از واژه دگرباش استفاده می‌کنیم که جمله‌ها کوتاه باشه.

خب، ببینیم این ال جی بی تی فوبیا چیه؟  

این واژه ترکیبی، دو قسمت داره. بخش اولش ال‌جی‌بی‌تی و بخش دوم فوبیا است. 

فوبیا کلا  یه ترس بی‌پایه و اساسه. مثلا کسی که فوبیای ارتفاع داره، از  پرواز می‌ترسه یا کسی که  فوبیای تاریکی یا تنها موندن داشته باشه از بودن در این موقعیت‌ها هراس داره. اما از نظر علم روانشناسی هر فوبیا و ترس بی‌پایه و اساسی مشکلیه که می‌تونه با آموزش و کمک گرفتن از افراد متخصص حل بشه 

پس ال جی بی تی فوبیا یا دگرباش‌هراسی هم حتما می‌تونه با آموزش و آگاهی از بین بره.

اگر می‌خواین بخش اول این کلمه ترکیبی، یعنی ال‌جی‌بی‌تی رو بهتر بفهمین و بدونین دگرباش و رنگین کمانی یعنی چی، ازتون دعوت می‌کنیم ویدئوی دیگه ما رو درباره «واژه‌های رنگین‌کمانی» تماشا کنین. 

این ویدئو رو می‌تونین توی حساب‌های دوجنسگرا در شبکه‌های اجتماعی که آخر همین ویدیو آدرس‌هاشون رو می‌بینین، پیدا کنین.

اما خلاصه بگیم دگرباش یا رنگین‌کمانی یه اصطلاح کلیه برای اشاره به گروه‌های مختلفی از افراد که: 

  • همجنسگران یعنی فقط به‌ هم‌جنس‌‌شون گرایش دارن 
  • دوجنسگران یعنی به بیشتر از یک جنس ویا جنسیت گرایش دارن 
  • ترنس‌ هستن یعنی جنسیت‌ خودشون رو متفاوت با جنسیتی که موقع تولد بهشون نسبت دادن می‌دونن 
  • میان‌جنسی هستن و بدن‌شون به لحاظ زیست‌شناسی نه تمام ویژگی‌های قالبی «زن» را داره و نه تمام ویژگی‌های قالبی «مرد» رو  
  • هیچ‌جنسگران و میل جنسی یا عاطفی ندارن 

دگرباش‌هراسی نگرش منفی نسبت به یکی یا همه گروه‌هاییه که نام بردیم مثلاً این تصورات نادرست در فضای فارسی زبان رایج‌ان: 

  • رابطه با هم‌جنس غیر طبیعیه 
  • ترنس ها بیمار روانی‌ان یا خطای طبیعت
  • دوجنسگراها به همه نظر دارن و نمی‌تونن تو رابطه تعهد داشته باشن 
  • همه همجنسگراها در دوران کودکی مورد تجاوز و سواستفاده جنسی قرار گرفتن  
  • هم‌جنسگراها، دوجنس‌گراها یا ترنس‌ها نمی‌تونن والدین خوبی بشن

اما همه این تصورات غلط و بی‌پایه و اساسه و همونطور که گفتیم با آگاهی برطرف می‌شه 

شاید بخواید بدونین این اسم طولانی IDAHOTB از کجا اومده. همونطور که حدس زدین این یه مخففه  

  • I اول international یعنی بین‌المللیه 
  • D هم اول day یعنی روزه 
  • A هم اول against یعنی ضده 

بقیه‌اش هم به همین آسونیه : 

  • Ho نماینده  homophobia به معنی همجنسگراستیزی 
  • T هم اول کلمه  ترنسفوبیا 
  • B هم اول واژه biphobia  به معنی دوجنسگراستیزیه 

۱۷ می ۲۰۰۴ برابر با ۲۷ اردیبهشت ۱۳۸۳ اولین روزی بود که ایداهوت‌بی گرامی داشته شد. فعالین دگرباش و رنگین‌کمانی تصمیم گرفتن در این روز به تبعیضی که در همه دنیا به خاطر گرایش جنسی و هویت جنسیتی وجود داره اعتراض کنن و توجه سیاستمدارها، فعالین اجتماعی و رسانه و در کل مردم دنیا رو به این موضوع جلب کنن 

اوایل اسم این روز کوتاه‌ تر و فقط IDAHO بود یعنی روز جهانی مبارزه با همجنسگراهراسی

چند سال بعد حرف T هم اضافه شد تا IDAHOT  روز مبارزه با ترنس‌هراسی هم باشه 

و دست آخر هم چند سال پیش شد IDAHOBiT تا شامل مبارزه با دوجنسگرا‌هراسی هم بشه

و در سال ۲۰۱۸ اسم این روز و هشتگ‌هاش در فضای مجازی IDAHOTB هستن

این تغییر درست مثل تغییر در عبارت LGBT بود که پیشتر دیدیم چطور به تدریج حروف دیگری هم بهش اضافه شد

البته بعضی‌ها ترجیح می‌دن از دگرباش‌ستیزی و رنگین‌‌کمانی‌ستیزی یا lgbtnegativity به جای دگرباش‌هراسی و رنگین‌کمانی‌هراسی lgbtphobia استفاده کنن چون معتقدن افرادی که این عقاید رو دارن از دگرباش‌ها و رنگین‌کمانی‌ها ترس ندارن بلکه به اون‌ها نگاه منفی و تبعیض آمیز دارن

به طور کلی همه کمپین‌ها و سازمان‌های دگرباش‌ها و رنگین‌کمانی‌ها در سراسر دنیا مدام دارن سعی می‌کنن به تنوع گرایش‌های جنسی و هویت‌های جنسیتی اهمیت بیشتری بدن تا گروه‌های بیشتری رو شامل بشن. به خاطر همین هم در سال‌های اخیر خیلی‌هاشون اسم‌شون رو عوض کردن یا یه توضیح کوتاه به اسم‌شون اضافه کردن تا به همه رنگین‌کمانی‌ها اطمینان بدن که ازشون حمایت می‌کنن 

دگرباش‌ستیزی تاثیر منفی عمیقی روی سلامت روانی و حتی جسمی افراد دگرباش و رنگین‌کمانی داره. رنگین‌کمانی‌ها بیشتر از دیگران دچار افسردگی و بیماری‌های روانی دیگه می‌شن، بیشتر امکان داره که دست به خودکشی بزنن و حتی بیشتر احتمال داره که به بیماری‌های جسمی مرتبط با اضطراب و فشار روانی مثل بیماری‌های قلبی مبتلا بشن

شاید شما هم شنیده باشین و بدونین که علاوه بر این روز جهانی، رنگین‌کمانی‌های ایرانی هم یه روز هم مختص به خودشون دارن 

اول مرداد روز ملی اقلیت‌های جنسی ایران یا روز ملی دگرباشان جنسی ایران از سال ۱۳۸۹ گرامی داشته می‌شه. 

همون طور که گفتیم این‌ روزهای ملی یا بین‌المللی بهانه‌ای هستن برای توجه و اعتراض به تبعیض‌های هر روزه و مشکلات ناشی از اون. 

امیدواریم شما هم به مناسبت روز جهانی مبارزه با دگرباش‌ستیزی و البته هر روز:  

  • بیشتر دقت کنین که آیا گفته‌ها نوشته‌ها، شوخی‌ها و رفتارها‌تون دگرباش‌ستیز هست یا نه؟ 
  • و سعی کنین در مقابل دگرباش‌ستیزی سکوت نکنین 
  • و این ویدئو رو با دوستان‌تون به اشتراک بذارین

از این که این ویدیو رو تماشا کردین ازتون ممنونیم. 

برای این که باقی ویدیوها و مطالب تولید شده ما رو ببینید و زودتر به دستتون برسه، عضو صفحه‌ها و کانال‌های ما در شبکه‌های اجتماعی‌ بشین. 

 

ترکیه خانه موقت تعداد قابل توجهی از پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی ایرانی است که برای پناهندگی اقدام کرده‌اند و منتظر هستند به کشور سومی منتقل شوند.

کرونا و پناهجویان ایرانی دگرباش در ترکیه

این مقاله در وبسایت رادیو زمانه منتشر شده است.

نویسنده فریمان کاشانی

ترکیه خانه موقت تعداد قابل توجهی از پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی ایرانی است که برای پناهندگی اقدام کرده‌اند و منتظر هستند به کشور سومی منتقل شوند.
ترکیه خانه موقت تعداد قابل توجهی از پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی ایرانی است که برای پناهندگی اقدام کرده‌اند و منتظر هستند به کشور سومی منتقل شوند.

۱۷ می برابر با ۲۸ اردیبهشت، روز جهانی مقابله با دگرباش‌ستیزی و دگرباش‌هراسی است. در تقویم دگرباشان جنسی و جنسیتی، روز ۱۷ ماه مه روزی است که جشن گرفته می‌شود اما این جشن صرفا یک «پارتی» نیست.

در این روز جامعه دگرباشان جنسی تبعیض‌هایی که با آن رو‌به‌رو است را بررسی می‌کند به امید اینکه بتواند درست مانند ۱۷ مه سال ۱۹۹۰ در مبارزه با این تبعیض‌ها پیروز شود. در سال ۱۹۹۰، جنبش دگرباشان جنسی و جنسیتی سرانجام توانست سازمان جهانی بهداست را مجاب کند که گرایش جنسی به همجنس باید از لیست بیماری‌ها حذف شود.

امروز یکی از حاشیه‌ای‌ترین اعضای جامعه دگرباشان جنسی و جنسیتی، پناهجویان این گروه هستند که در راه‌های مهاجرت تبعیض‌های مختلفی را متحمل می‌شوند. در شرایط شیوع کرونا محدودیت‌ها و تبعیض‌های متعدد و بیشتری بر زندگی پناهجویان دگرباش تحمیل شده است. در این متن سعی کردم تا درباره مشکلات پناهجویان دگرباش ایرانی در ترکیه بعد از شیوع ویروس کرونا بنویسم.

تبعیض‌های مضاعف

اولین بار اواخر ماه مارس رسانه‌ها خبر از  شیوع ویروس کرونا در ترکیه دادند. در این زمان  صدها پناهجو در مرز ترکیه و یونان نزدیک شهر ادیرنه گیر افتاده بودند. بالاخره پس از یک ماه انتظار و در چارچوب تدابیر پیش‌گیرانه برای جلوگیری از شیوع  ویروس کرونا، دولت ترکیه به این پناهجویان اجازه داد تا به این کشور برگردند. این پناهجویان که در معرض ویروس کرونا بودند بعد از قرنطینه به شهرهای خود بازگردانده شدند.

در حرکت‌های جمعی پناهجویان از کشوری به کشور دیگر یا مقاوت‌های آن‌ها در برابر سیستم‌های پلیسی محلی، پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی همچنان از اقلیت‌ها هستند. آن‌ها در خود جامعه پناهجویان هم باید مراقب خشونت‌ها از سوی دیگر پناهجویانی باشند که متوجه شرایط افراد همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، ترنس و بینا‌جنسی نیستند و یا اصلاً با مصائب افراد دگرباش جنسی و جنسیتی آشنایی ندارند.

در حرکت‌های گروه‌های پناهجویان از ترکیه به سمت یونان و اروپا، دگرباشان جنسی اقلیت هایی هستند که مورد تبعیض‌های درون‌گروهی قرار می‌گیرند.
در حرکت‌های گروه‌های پناهجویان از ترکیه به سمت یونان و اروپا، دگرباشان جنسی اقلیت هایی هستند که مورد تبعیض‌های درون‌گروهی قرار می‌گیرند.

با اسکان مجدد پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی در شهرهای ترکیه آنها بازگشتند به چیزی که از آن فراری بودند: انتظار بیشتر برای پذیرفته شدن در کشوری دیگر و آن هم در شرایط کرونا.

بسیاری از این پناهجویان – از جمله پناهجویان کوییر – پیش از کرونا هم سال‌ها در ترکیه منتظر بوده‌اند تا به کشور سوم فرستاده شوند. پرونده باز اسکان این افراد در کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد یا اداره مهاجرت ترکیه مدت‌ها تحت بررسی بوده است. اما پرونده‌ها طی ماه‌ها و گاهی سال‌های گذشته به‌روزرسانی نشده و به پناهجویان در این زمینه اطلاع‌رسانی نشده است.

بعد از کرونا شرایط سخت‌تر هم شده است. رسیدگی به پرونده‌های پناهجویی به دلیل قرنطینه به حالت تعلیق درآمده و سفرهای هوایی پناهندگانی که قرار بود در دو ماه اخیر زندگی جدیدی را در کشور سوم شروع کنند منحل شده است.

نبود بیمه درمانی: فشار بیشتر به ترنس‌ها

بعد از اینکه در ماه فوریه ۲۰۲۰ بیمه درمانی پناهجویان از طرف دولت ترکیه قطع شد، زندگی پناهجویان در ترکیه دشوارتر شده است. از آنجایی که پناهجویان مسئول تأمین هزینه‌های روزمره زندگی در ترکیه هستند و گرفتن اجازه کار دشوار و تقریباً غیرممکن است، بیشتر پناهجویان و پناهندگان ترکیه برای گذراندن زندگی مجبور به کار در بازار کار غیررسمی هستند. اکنون هزینه‌های بهداشت و درمان هم اضافه شده است.

عدم دسترسی به خدمات بهداشتی به طور ویژه برای پناهجویان ترنس مشکلات بسیاری ایجاد کرده است. برخی از آن‌ها که در حال گذراندن مراحل تطبیق جنیستی هستند به دلیل این عدم دسترسی به بیمه بهداشت و درمان، به خوددرمانی روی آورده‌اند.

محافظه‌کاری فرهنگی در مناطق اسکان موقت

پناهجویان بعد از ورود به خاک ترکیه و ثبت‌نام در اداره مهاجرت به یکی از شهرهای کوچکی که دولت ترکیه مشخص کرده‌ است، فرستاده می‌شوند.

 در شهرهای کوچک ترکیه جایی که پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی اسکان داده می‌شوند، فرهنگ عمومی آنها را نمی‌پذیرد و با مشکل مسکن و شغل مواجه هستند. کرونا وضعیت را بدتر هم کرده است.

در شهرهای کوچک ترکیه جایی که پناهجویان دگرباش جنسی و جنسیتی اسکان داده می‌شوند، فرهنگ عمومی آنها را نمی‌پذیرد و با مشکل مسکن و شغل مواجه هستند. کرونا وضعیت را بدتر هم کرده است.

در این شهرهای کوچک فرصت‌های شغلی کم است و پناهندگان اجازه ندارند به شهرهای بزرگ‌تر برای پیدا کردن کار بروند. در این میان پناهندگان دگرباش و رنگین‌کمانی شانس کم‌تری برای پیدا کردن کار دارند.

بسیاری از شهرهایی که پناهجویان در آن اسکان داده می‌شوند، مذهبی و یا حداقل از نظر فرهنگی محافظه‌کار هستند. در چنین محیط‌هایی یافتن کار برای پناهجویان دگرباش و رنگین‌کمانی بسیار دشوار است. در این میان پناهجویان ترنس در بازار کار بیشتر در معرض تبعیض قرار می‌گیرند. کار گرفتن در چنین محیط‌های وابسته به این است که چقدر شخص جویای کار شبیه فرهنگ عمومی منطقه باشد و اینجاست که دگرباشان جنسی و جنسیتی با فرهنگ عمومی منطقه تمایز تصویری دارند و از این رو حتی در بازار کار غیررسمی هم به سختی استخدام می‌شوند.

با شروع وضعیت قرنطینه در ترکیه و اعلام قوانین محدودیت تردد، بسیاری از پناهندگان کار خود را از دست داده‌اند و فشار اقتصادی چندین برابر شده است.

البته دولت ترکیه خدمات درمانی مربوط به کرونا را به صورت رایگان به پناهندگان ارائه می‌دهد. در سایت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در ترکیه نوشته شده به دلیل شرایط فعلی بیمه درمانی افراد به طور خودکار فعال نمی‌شود، خدمات درمانی اضطراری مربوط  کوید- ۱۹ بدون در نظر گرفتن وضعیت بیمه درمانی برای اتباع ترکیه و خارجی قابل دسترسی است. 

کرونا و متهم کردن دگرباشان جنسی به آلودگی

پندمی کرونا شرایط در ترکیه را برای شهروندان دگرباش این کشور نیز دشوارتر شده است.

روز ۲۴ آوریل برابر با ۶ اردیبهشت ماه، علی ارباش رئیس سازمان امور دینی ترکیه در خطبه خود در آخرین جمعه پیش از شروع ماه رمضان، دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها و افراد مبتلا به ویروس اچ‌آی‌وی را «عامل شیوع بیماری» دانست. او در خطبه خود گفت:

«رابطه جنسی خارج از ازدواج در دین اسلام حرام است. سالانه هزاران نفر به دلیل این عمل حرام به اچ‌آی‌وی مبتلا می‌شوند.»

رئیس جمهوری ترکیه، رجب طیب اردوغان در یک سخنرانی عمومی گفته‌های علی ارباش را تایید کرد و اظهار داشت مخالفت با دیانت به مثابه مخالفت و حمله به دولت است. در روزهای بعد چندین نفر از دیگر مقامات هم به صورت عمومی به حمایت از علی ارباش پرداختند.

سازمان ایلگای اروپا در بیانیه‌ای حمله‌های اخیر و سخنرانی‌های نفرت پراکن دولت ترکیه علیه دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها را محکوم کرده است. ایلگای اروپا بخش اروپایی اتحادیه بین‌الملی همجنس‌گرایان زن، همجنس‌گرایان مرد، دوجنس‌گرایان، افراد ترنس و بیناجنسی است که هدف آن  ترویج و حمایت از حقوق افراد دگرباش در سطح اروپاست (ترجمه این بیانیه را می‌توانید در وبسایت دوجنس‌گرا بخوانید). این اتفاقات نشانه پسرفت دولت ترکیه در زمینه حقوق افراد دگرباش و رنگین‌کمانی است که باعث ترس و نگرانی پناهجویان دگرباش در این کشور شده است.

باز کردن فضای خودبیانگری در قرنطینه

قرنطینه خانگی در ترکیه بسیاری از پناهندگان دگرباشان را تشویق کرده تا از زمان خود به صورت دیگری استفاده کنند: باز کردن فضایی برای خودبیانگری.

حمیدرضا تصویرساز و نقاش کوییر که سال‌هاست در ترکیه منتظر شروع زندگی جدیدی در یک کشور سوم است، در مصاحبه‌ای با برنامه کوییرپلیر در رادیو رنگینکمان که روز دوشنبه ۱۸ می منتشر خواهد شد، گفت:

«قرنطینه کرونا فضای آزادی برای من ایجاد کرده است. من شاید در مقطعی در ایران به خاطر مشکلاتی که داشتم به طور کلی بیخیال کار هنری شدم اما فضای دوران پناهندگی و قرنطینه دوباره این جرقه را در من ایجاد کرد تا شاید بتوانم هنرم را دوباره زنده کنم و انگیزه بگیرم. این دوره قرنطینه برای من یک امتیاز مثبت بود. باعث شد تا بعد از مدت‌ها سر کار نروم و کارهای عقب افتاده‌ای که مدت‌ها بود می‌خواستم انجام بدم را انجام دهم.» 

همینطور درگ کویین ایرانی «ماهریل اوهارا» بعد از مدت‌ها از طریق حضور در یک گفتگوی زنده در صفحه اینستاگرام دوجنس‌گرا آشکارسازی کرد.

ماهریل از فضایی که قرنطینه و دوران پناهندگی برای او ایجاد کرده، استفاده کرده است تا هنر خودش را به بهترین شکل ارائه کند. می‌توانید این هنرمند کوییر را در صفحه اینستاگرامشدنبال کنید.

ماهریل در انتهای ویدیوی آشکارسازیش گفت:

«شاید خیلی‌ها این ویدیو را تماشا کنند و من را بشناسند. شاید از نزدیکانم، دوستانم یا عضوی از خانواده‌ام باشند و پیش خودشان فکرهای خوبی نکنند و کارم را دوست نداشته باشند. شاید منِ قبل از درگ را قبول کرده باشند. من از این افراد می‌خواهم که فقط قبول کنند. نه فقط من را، هر کس دیگر را هر جوری که هست قبول کنید. هر چه بیشتر قبول کنیم، به خودمان لطف کرده‌ایم. کم‌تر اذیت می‌شویم و همینطور طرف مقابل ما هم کم‌تر اذیت می‌شود. باعث می‌شود انرژی بهتری بگیرد و همیشه خودش باشد. باعث می‌شود نقاب روی صورتش نگذارد و تمام نقاب‌هایش را بشکند و آن چیزی که هست را زندگی کند. من احساس می‌کنم درگ کردن آسیبی به کسی نمی‌زند. مهم این است که من از این کار لذت می‌برم و روحم در آرامش است و انرژی مثبت به اطرافیانم خواهم داد و ده‌ برابر انرژی مثبت خواهم گرفت. این مهم است و تمام.»

به دلیل شیوع ویروس کرونا روز جهانی مقابله با دگرباش‌ستیزی و دگرباش‌هراسی هم مثل تمام مناسبات اخیر در اکثر نقاط جهان به صورت آنلاین برگزار می‌شود. همین موضوع باعث شده که افرادی که در سال‌های گذشته به دلایل مختلف نمی‌توانستند در این مراسم شرکت‌کنند، بتوانند در کنار دیگران این روز را جشت بگیرند. برنامه‌های جامعه کوچک کنشگران ایرانی‌ دگرباش جنسی این بار از طریق اینترنت در دسترس است. این خود مناسبت خوبی است که افراد دگرجنس‌گرا که پیش از این در مراسم‌های این‌چنینی شرکت نمی‌کزدند از طریق اینترنت به جمع‌های دگرباشان جنسی و جنسیتی بپوندند، حرف‌ها را بشنوند و شاید بخواهند به جامعه دگرجنس‌گراهایی بپیوندند که دوست و حامی دگرباشان جنسی ایرانی هستند.

زنی در حاشیه جشن افتخار دگرباشان در شهر سکرمنتوی آمریکا پرچم دوجنس‌گرایان را به دوش کشیده است.

داستان‌های غیرقابل روایت دوجنس‌گرایی

این مقاله در وبسایت رادیو زمانه منتشر شده است.

نویسنده زینب پیغمبرزاده

زنی در حاشیه جشن افتخار دگرباشان در شهر سکرمنتوی آمریکا پرچم دوجنس‌گرایان را به دوش کشیده است.
زنی در حاشیه جشن افتخار دگرباشان در شهر سکرمنتوی آمریکا پرچم دوجنس‌گرایان را به دوش کشیده است.

در تابستان همان سال، یک سال پس از مهاجرتم به اروپا، وقتی شروع به خواندن داستان‌های زندگی زنان دوجنس‌گرای آمریکایی کرده بودم برای اولین بار توانستم با راویان داستان‌های شخصی درباره گرایش جنسی همذات پنداری کنم. پیش از این تمام روایت‌های شخصی‌ای که درباره گرایش جنسی خوانده بودم درباره زندگی همجنس‌گرایان بود. من سال‌ها قبل از خواندن این کتاب درباره دوجنس‌گرایی، دوجنس‌گراستیزی و دوجنس‌گراهراسی خوانده بودم اما خواندن این روایت‌ها تاثیر عمیق‌تری روی من داشت.

چرا روایت کردن داستان‌های زندگی اهمیت دارد؟  

داستان‌ها در زندگی بشر از آغاز اختراع اشکال مختلف زبان و خط اهمیت زیادی داشته‌اند. همه ما هر روز مدام در موقعیت‌های مختلف داستان‌های متفاوتی درباره زندگی خودمان و دیگران روایت می‌کنیم یا این روایت‌ها را می‌شنویم، ‌می‌خوانیم و می‌بینیم. اینکه این داستان‌ها چه طور روایت می‌‌شوند به عوامل مختلفی بستگی دارد.

راوی همیشه خودآگاه و ناخوادگاه پیش‌فرض‌هایی دارد – مثلا درباره اینکه مخاطب‌ چه اطلاعاتی درباره پیش‌زمینه‌ای که این داستان در آن اتفاق افتاده دارد، یا داستان چقدر از نظر او قابل فهم و باورپذیر است. علاوه بر این، در هر جامعه‌ای و در هر دوره‌ زمانی‌ای روایت‌های خاصی مسلط‌‌‌‌تر و در دسترس‌تر هستند که بر نحوه روایت داستان‌ها و فهم دیگران از روایت‌ها تاثیر می‌گذارند. این روایت‌ها در سطوح مختلف شکل می‌گیرند: در ارتباط رو در روی ما با دیگران، در مواجهه با محتواهای متنوع رسانه‌ها و تحت‌تاثیر ساختارهای زبانی، فرهنگی و اجتماعی.

در واقع ما روایت‌ها را به تنهایی شکل نمی‌دهیم بلکه همیشه مربیانی در اطراف ما وجود دارند که به صورت خودآگاه و ناخودآگاه به ما آموزش می‌دهند چه نوع روایت‌هایی از یک داستان باورپذیر، منطقی، اخلاقی و درست هستند. این روایت‌های مسلط درک ما از زندگی خود‌مان و دیگران و نحوه صحبت کردن ما درباره آن‌ها را شکل می‌دهند. جنبش‌های اجتماعی سعی می‌کنند روایت‌های مسلط را تغییر دهند. مثلاً جنبش‌های حقوق دگرباشان در کشورهای غربی از دهه ۱۹۷۰ به بعد موفق شدند روایت مسلط از رابطه با همجنس به عنوان یک «بیماری نیازمند درمان» را به چالش بکشند و تا حد زیادی روایتی را جایگزین کنند که رابطه با همجنس را طبیعی، سالم، انسانی و اخلاقی توصیف می‌کند[۲].

روایت‌های فارسی از گرایش جنسی  

در مقاله‌ای که سال ۱۳۹۳ در کنفرانس سازمان ایگل‌هرک[۳] ارائه کردم، توضیح دادم که در منابع منتشر شده راجع به گرایش جنسی به زبان فارسی یا درباره دگرباشان ایرانی به زبان انگلیسی، معمولاً دوجنس‌گرایان نادیده گرفته شده‌اند. در موارد معدودی که به دوجنس‌گرایی اشاره شده، دوجنس‌گرایی ‌کمتر از زبان دوجنس‌گرایان توصیف شده و همجنس‌گرایان به دوجنس‌گرایان برچسب شهوات‌ران و «همجنس‌باز» زده‌اند. گاهی نیز ادعا شده که دوجنس‌گرایان مانند همجنس‌گرایان و ترنس‌ها مورد تبعیض قرار نمی‌گیرند.

برای پر کردن این خلا و تغییر نگاه به دوجنس‌گرایی، بعد از آنکه سایت دوجنس‌گرا را در سال ۱۳۹۴ با همکارم سوده راد تاسیس کردیم، از دوجنس‌گرایان فارسی‌زبان دعوت کردیم داستان‌های زندگی‌شان را روایت کنند. برخی از دوجنس‌گرایانی که با ما تماس گرفتند اظهار کردند که نمی‌توانند به صورت علنی از دوجنس‌گرایی‌شان بگویند چون به عنوان همجنس‌گرا درخواست پناهندگی کرده‌اند. حتی برخی از افرادی که به عنوان دوجنس‌گرا درخواست پناهندگی کرده بودند در مورد دوجنس‌گرایی‌شان برای همه آشکارسازی نکرده بودند.

از سویی دیگر به دلیل دشواری دسترسی به دگرباشان ساکن ایران بیشتر گزارش‌ها، فیلم‌های مستند‌ و تحقیقات انجام شده درباره دگرباشان ایرانی هم تنها به پناهجویان همجنس‌گرا و ترنس ایرانی ساکن ترکیه پرداخته بودند. بنابراین شروع به مطالعه درباره پناهجویان دوجنس‌گرا کردم.

پناهجویان دوجنس‌گرای ایرانی تنها پناهجویان دوجنس‌گرایی نیستند که به عنوان همجنس‌گرا درخواست پناهندگی می‌کنند. در مطلبی که به مناسبت روز مشاهده‌پذیری دوجنس‌گرایان در صفحه دگرباش رادیو زمانه در سال ۱۳۹۴ منتشر کردم توضیح داده بودم که نه تنها فعالان حقوق پناهجویان بلکه حتی کارکنان سازمان‌های رسیدگی کننده به درخواست‌ پناهندگی در کشورهایی چون بریتانیا هم ممکن است به پناهجویان دوجنس‌گرا توصیه کنند به عنوان همجنس‌گرا درخواست پناهندگی کنند تا شانس پذیرش درخواست پناهندگی‌شان را افزایش دهند.

در نتیجه تحقیقات انجام شده در آمریکای شمالی، استرالیا و اروپا[۴] نشان می‌دهد که تعداد پناهجویانی که خودشان را دوجنس‌گرا معرفی کرده‌اند بسیار کمتر از پناهجویانی است که خودشان را همجنس‌گرا معرفی کرده‌اند. این تحقیقات همچنین نشان می‌دهند که پناهجویان دوجنس‌گرا در کشورهای مختلف شانس کمتری برای پذیرش درخواست پناهندگی‌شان داشته‌اند. این تبعیض‌ها علیه پناهجویان دوجنس‌گرا در حالی رخ می‌دهد که راهنماهای سازمان ملل درباره پناهجویان دگرباش که در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ منتشر شده‌اند، تاکید دارند پناهجویان دوجنس‌گرا هم باید مانند پناهجویان همجنس‌گرا و ترنس‌ به دلیل قرار گرفتن در معرض تبعیض به دلیل عضویت در گروه‌های خاص مورد حمایت قرار گیرند.

سیال بودن گرایش جنسی دوجنس‌گرایان یا حتی افرادی که درباره گرایش جنسی خود اطمینان ندارند به این معنی نیست که سکشوالیته آن‌ها انتخابی است و هویت آن‌ها نیست. در چند سال‌ گذشته در کنفرانس‌های مختلف دگرباشان در سطوح کشوری، اروپایی و جهانی درباره تبعیض علیه پناهجویان دوجنس‌گرا صحبت کردم به امید اینکه با کاهش این تبعیض‌ها پناهجویان دوجنس‌گرای ایرانی هم جرات روایت گرایش جنسی‌شان را پیدا کنند.
چنان‌که در مطلبی که در سایت ایلگای اروپا به مناسبت روز مشاهده‌پذیری دوجنس‌گرایان در سال ۱۳۹۸ منتشر کردم توضیح دادهم، در این کنفرانس‌ها شاهد بودم که بسیاری از افرادی که در سازمان‌های حامی پناهجویان دگرباش در اروپا کار می‌کنند همجنس‌گرایانی هستند که به پناهجویان دوجنس‌گرا به عنوان «دروغگو» یا افرادی که به اندازه همجنس‌گرایان نیاز به حمایت ندارند نگاه می‌کنند. آن‌ها به دوجنس‌گرایان به چشم رقبایی نگاه می‌کنند که ممکن است شانس قبولی همجنس‌گرایان را کمتر یا روند پناهندگی‌شان را کندتر ‌کنند.

درک ایرانی‌ها از گرایش جنسی چه طور در فرآیند پناهندگی شکل می‌گیرد؟  

تحقیقاتی که به آن‌ها اشاره کردم به بررسی پرونده‌های پناهجویی در آمریکا، کانادا و استرالیا یا گفت‌وگو با کارکنان سازمان‌های حامی حقوق پناهجویان در اروپا پرداخته‌اند و هیچ تحقیقی داستان پناهجویان دوجنس‌گرا را از زبان خود آن‌ها روایت نکرده است.

بنابراین تصمیم گرفتم داستان پناهجویان دوجنس‌گرای ایرانی در ترکیه را از زبان خودشان بشنوم و با دیگر پناهجویان دگرباشی که با آن‌ها در ارتباط هستند و افرادی که در سازمان‌های حامی حقوق پناهجویان در ترکیه به آن‌ها خدمات ارائه می‌دهند هم صحبت کنم.[۵] چرا که داستان‌های پناهندگی هم مثل هر داستان دیگری در تعامل با مربیان مختلف و با الگوگیری از روایت‌های مسلط شکل می‌گیرد. پناهندگان در تعامل با سایر پناهندگان، فعالان، وکلا، مترجمان و کارکنان سازمان‌های حامی حقوق پناهندگان مختلف یاد می‌گیرند چه‌طور داستان چرایی پناهندگی‌شان را به صورت قابل‌فهم و قابل‌قبولی برای سایر پناهندگان، فعالان، وکلا، مترجمان و کارکنان سازمان‌های حامی حقوق پناهندگان و مهم‌تر از همه برای سازمان‌های رسیدگی‌کننده به درخواست پناهندگی تعریف کنند.

با وجود شبکه ارتباطی گسترده‌ای که در بین پناهجویان دگرباش ایرانی در ترکیه داشتم پیدا کردن پناهجویانی که تمایل داشته باشند درباره دوجنس‌گرایی‌شان صحبت کنند آسان نبود. همه مصاحبه‌شوندگان شامل پناهجویان دوجنس‌گرا، پناهجویان دگرباش غیر دوجنس‌گرا (همجنس‌گرا و ترنس دگرجنس‌گرا یا همجنس‌گرا) و شهروندان ترکی که در سازمان‌های حامی حقوق پناهجویان فعالیت می‌کردند اظهار کردند که تنها درصد کمی از پناهجویان دگرباشی که می‌شناسند خودشان را دوجنس‌گرا معرفی می‌کنند.

اکثر مصاحبه‌شوندگان با  دوجنس‌گراستیزی در بین پناهجویان دگرباش ایرانی در ایران و ترکیه مواجهه شده بودند. در چنین فضایی پناهجویان دوجنس‌گرا استراتژی‌های متفاوتی برای آشکار کردن دوجنس‌گرایی‌شان داشتند. برخی از پناهجویان در روند پناهندگی خودشان را همجنس‌گرا معرفی کرده بودند. بعضی به دلایل دیگر مثل هویت جنسیتی، یا خشونت خانگی درخواست پناهندگی کرده بودند، اما همه آن‌ها با دوجنس‌گراستیزی در داخل اجتماع دگرباش ایرانی در ایران و ترکیه مواجه شده بودند.

به همین دلیل حتی برخی از پناهجویانی هم که دوجنس‌گرایی‌شان را هنگام ارائه درخواست پناهندگی ذکر کرده بودند، ترجیح داده بودند در بعضی از جمع‌های دگرباشان ایرانی خودشان را همجنس‌گرا معرفی کنند تا مورد پذیرش قرار بگیرند. پناهجویان دوجنس‌گرایی که دلیلی به جز گرایش جنسی‌شان برای پناهندگی داشتند مثلاً هویت جنسیتی و یا خشونت خانگی، یا با یک شریک جنسی دگرباش در ارتباط بودند کمتر از پناهجویان دوجنس‌گرایی که شریک جنسی‌شان دگرباش نبود یا با کسی در رابطه نبودند، متهم به دروغگویی می‌شدند.

پناهجویان دوجنس‌گرا نیاز داشتند مدرک معتبری برای اثبات پیگرد قضایی یا فشار خانوادگی به دلیل گرایش جنسی‌شان ارائه کنند در حالیکه اعلام همجنس‌گرایی یک پناهجو برای پذیرش ادعای او درباره گرایش جنسی‌اش کافی بود. برخی از پناهجویان دوجنس‌گرا با توجه به عدم پذیرش دوستان‌شان در جمع دگرباشان کشورهایی مثل کانادا یا آمریکا حتی امیدی نداشتند که بعد از سکونت در کشور سوم هم بتوانند آشکارا در مورد دوجنس‌گرایی‌شان صحبت کنند.

تغییر روایت‌های مسلط گرایش جنسی 

امروز بعد از گذشت ۲۴ سال از انتشار کتاب‌هایی چون «زندگی زنان دوجنس‌گرا»، ادبیات فعالان حقوق دگرباشان در دنیا تغییرات زیادی کرده است. سیالیت گرایش جنسی به خصوص در میان جوانان کشورهای غربی بیش از گذشته مورد پذیرش قرار گرفته است. اما همچنان از پناهجویان انتظار می‌رود در دوگانه دگرجنس‌گرا و همجنس‌گرا بگنجند. به نظر می‌رسد تمرکز صحبت از گرایش جنسی در رابطه با پناهجویی در فضای فارسی‌زبان باعث شده است که دوگانه همجنس‌گرای «واقعی» و دوجنس‌گرای «دروغگو و سواستفاده‌گر» در بین ایرانیان پررنگ‌تر از دیگر جوامع باشد.

با تغییر تدریجی روایت‌های مسلط درباره گرایش جنسی ممکن است تبعیض‌های سیستم‌های پناهجویی علیه پناهجویان دوجنس‌گرا هم کمتر شده باشد. تحقیقی[۶] که سال ۲۰۱۹ درباره پناهجویان دگرباش در هلند منتشر شده است نشان می‌دهد که هر چند هنوز تعداد پناهجویانی که خودشان را دوجنس‌گرا معرفی کرده‌اند بسیار کمتر از پناهجویانی است که خودشان را همجنس‌گرا معرفی‌ کرده‌اند، دوجنس‌گرا بودن این پناهجویان باعث نشده که شانس کمتری برای پذیرش درخواست پناهجویی‌شان داشته باشند. از سویی دیگر به نظر می‌رسد که پناهجویان هم راحت‌تر درباره دوجنس‌گرایی‌شان صحبت می‌کنند. در بین پناهجویانی که در ترکیه مورد مصاحبه قرار دادم، پناهجویان دوجنس‌گرایی که به تازگی از ایران وارد ترکیه شده بودند، بیشتر از پناهجویانی که چند سال پیش وارد ترکیه شده‌ بودند گرایش جنسی‌شان را هنگام درخواست پناهندگی مطرح کرده بودند و بیشتر تمایل داشتند که داستان‌ دوجنس‌گرایی‌شان را در جمع‌های خصوصی و فضاهای عمومی روایت کنند.

در سال‌های اخیر ایرانیان زیادی در شبکه‌های اجتماعی داستان دوجنس‌گرایی‌شان را روایت کرده‌اند. راویان این روایت‌های کوتاه و غیررسمی اگر ساکن ایران باشند معمولاً با نام مستعار درباره گرایش جنسی می‌نویسند. افرادی که با نام و عکس خودشان می‌نویسند یا در شبکه‌هایی مانند اینستاگرام از خودشان ویدئو پخش می‌کنند معمولاً ساکن ایران نیستند و بخش قابل توجهی از آن‌ها پناهجو هستند یا پیش از این پناهجو بوده‌اند.

امیدوارم سیالیت گرایش جنسی در این روایت‌های غیررسمی به همراه تغییر روایت‌های مسلط جهانی به تدریج باعث شود در آینده داستان دوجنس‌گرایان هم در روایت‌های رسانه‌های رسمی و تحقیقات سازمانی و دانشگاهی فارسی یا درباره ایرانیان به زبان‌های دیگر دیده و شنیده شود.

پانویس:

[۱] Bi Lives: Bisexual Women Tell Their Stories. Tucson, Ariz: See Sharp Press, 1999.

[۲] Plummer, K. (1995). Telling sexual stories: Power, change, and social worlds. London; New York: Routledge.

[۳] ایگل‌هرک بعدها به سازمان اقدام آشکار جهانی تغییرنام داد

[۴] Rehaag, S. (2009). Bisexuals Need Not Apply: a comparative appraisal of refugee law and policy in Canada, the United States, and Australia. International Journal of Human Rights, 13(2), 415-436.

Jansen, S., & Spijkerboer, T. (2011). Fleeing homophobia: Asylum claims related to sexual orientation and gender identity in Europe. Amsterdam: COC Netherlands, VU University Amsterdam.

La Violette, N. (2015). Canadian Appellate Level Decisions Dealing with Refugee Claims Based on Sexual Orientation and Gender Identity. University of Ottawa. Retrieved from:  here.

[۵] من از سال ۱۳۹۶ در حال کار روی این تحقیق به عنوان پایان‌نامه دکتری‌ام هستم و در آینده روند تحقیق و نتایج آن را با جزییات بیشتری توضیح خواهم داد

[۶] Jansen, S. (2019). Assessing LGBTI asylum application in the Netherlands following the XYZ and ABC. Amsterdam: COC Netherlands. Retrieved from here.

روز مقابله با دگرباش‌هراسی و دگرباش‌ستیزی همراه درگ کویین ایرانی Beardney Spears

به مناسبت روز ۱۷ مه برابر با ۲۸ اردیبهشت، روز مقابله با دگرباش‌هراسی و دگرباش‌ستیزی، فریمان با درگ کویین ایرانی Beardney Spears درباره IDAHOBIT درگ کردن، پناهندگان دگرباش در ترکیه و شرایط افراد کوییر در ایران صحبت کرده. این هنرمند کوییر برای کمک به بازاسکان پناهندگان دگرباش از ترکیه به کانادا کمک مالی جمع می‌کنه. برای اطلاعات بیشتر از فعالیت‌های این درگ‌ کویین، سری به صفحه اینستاگرامش بزنید: https://instagram.com/beardneyspears

طرح‌هایی از Paws of Pride برای ماه افزایش آگاهی درمورد دوجنسگراها

گفت و گوی شایا و فریمان به مناسبت روز مشاهده‌پذیری افراد ترنس

امسال هم روز ۳۱ مارس، روز جهانی «مشاهده‌پذیری افراد ترنس» را فراموش نخواهیم کرد. بیایید با هم قدم‌هایی را که می‌توانیم امروز در راستای مشاهده‌پذیری افراد ترنس برداریم بررسی کنیم:

۱. در رخدادهای آنلاین روز «مشاهده‌پذیری افراد ترنس» شرکت کنیم. 

۲. درباره تاریخ افراد ترنس مطالعه کنیم.

۳. از سازمان‌های فعال در زمینه حقوق افراد ترنس حمایت کنیم.

۴. دوستان ترنس خود را بدون رضایت خودشان آشکار نکنیم.

۵. درباره تفاوت بین هویت جنسیتی،‌ بیان جنسیتی، جنس در زمان تولد، سکشوالیته و گرایش‌های عاطفی بخوانیم.

۶. درباره تقاطع مفهومی ترنس و دیگر هویت‌ها بخوانیم.

۷. حضور زنان ترنس را در محیط‌های مختص زنان فراموش نکنیم. 

۸. واژگان درست در این حوزه را بیاموزیم و استفاده کنیم. 

۹. اگر فردی در حضور شما از واژگان ترنس‌هراس یا همان‌جنسیتی‌‌زده استفاده کرد، آن‌ها را آگاه کنیم.

۱۰. افراد ترنس را به رسمیت بشناسیم و مدافع حقوق آنها باشیم.

⁨چه طور درباره مسائل افراد ترنس صحبت کنیم؟

در این ویدیو می‌توانید گفت و گوی «زینب پیغمبرزاده»، یکی از سردبیران دوجنسگرا و «میرا ایران‌پور» فعال حقوق افراد ترنس را تماشا کنید. همینطور می‌توانید به این برنامه در ساندکلاود دوجنسگرا گوش کنید.

بیانیه ایلگای اروپا در محکومیت حمله‌های اخیر دولت ترکیه علیه دگرباشان این ترکیه

«ما از ترکیه می‌خواهیم که به حقوق دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها احترام بگذارد. حقوق پایه‌ای این گروه را همانطور که در قانون اساسی در ماده قانون ۱۰ قید شده و توسط ساختار معاهده‌های حقوق بشر تصویب شده، بدون تعصب برآورده کند.»

ایلگای اروپا در بیانیه‌ای حمله‌های اخیر و سخنرانی‌های نفرت پراکن دولت ترکیه علیه دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها را محکوم کرده است. ایلگای اروپا بخش اروپایی اتحادیه بین‌الملی همجنسگرایان زن، همجنسگرایان مرد، دوجنسگرایان، افراد ترنس و بیناجنسی است که هدف آن  ترویج و حمایت از حقوق افراد دگرباش و رنگین‌کمانی در سطح اروپاست. 

این بیانیه در پی آن صادر شد که رئیس سازمان امور دینی ترکیه دگرباشان  و رنگین‌کمانی‌ها و افراد دارای اچ‌آی‌وی مثبت را علت شیوع بیماری دانست. این اظهارات مورد اعتراض برخی سازمان‌های حقوق بشر و کانون‌های وکلا قرار گرفت اما رئیس جمهور ترکیه و دیگر مقامات از این اظهارات حمایت کردند. دادستان عمومی آنکارا نیز این کانون‌های وکلا را به «توهین به ارزشهای دینی بعضی از افراد جامعه» متهم کرد.

ترکیه یکی از کشورهایی است که میزبان پناه‌جویان دگرباش و رنگین‌کمانی است  و این اتفاقات و رفتارهای نفرت‌‌آمیز و خشونت‌آمیز زندگی آن‌ها را نیز تحت شعاع قرار داده است. پناه‌جوبان ایرانی، لبنانی، عراقی، افغانستانی،… با آرزوی رسیدن به مکانی امن سال‌ها در ترکیه منتظر می‌مانند و در این دوره انتظار، بسیاری از حقوق شهروندی به آن‌ها تعلق نمی‌گیرد و مورد تبعیض شدیدی قرار دارند.

در این بیانیه‌ آمده است:

«ما سازمان‌های حقوق بشری امضا کننده این بیانیه نگران افزایش سخنان نفرت‌انگیز ضد دگرباش از سوی نمایندگان نهادهای عالی مذهبی و سیاسی در ترکیه هستیم. سخنانی که در هفته‌های گذشته شاهد آن بوده‌ایم. جامعه دگرباش و رنگین‌کمانی ترکیه از سال ۲۰۱۷ تاکنون شاهد حملات و ممنوعیت‌های پی‌در‌پی توسط مقامات این کشور بوده. اظهارات رئیس امور مذهبی که توسط رئیس جمهور رجب طیب اردوغان هم تأیید شد یکی دیگر از حملات نهادهای دولتی علیه دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها ترکیه است که بیش از پیش کار مدافعان حقوق دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها را سخت‌تر می‌کند.

استفاده دولت ترکیه از شرایط پاندمی ویروس کرونا برای تضعیف حقوق گروه‌های به حاشیه رانده‌شده در جامعه به طور خاص باعث نگرانی است. برانگیختن نفرت می‌تواند نابرابری‌های موجود را تشدید کرده و زمینه اعمال تبعیض در خدمات بهداشتی، استخدام و خدمات حیاتی دیگر در این شرایط بحرانی را فراهم کند. این اتفاق همچنین می‌تواند منجر به بازداشت‌های خودسرانه،‌ بدرفتاری،‌ شکنجه و نظارت‌های شدید توسط مقامات اجرای قانون شود. دولت ترکیه موظف است از همه در برابر جرم ناشی از نفرت و تبعیض محافظت کند و نباید بخشی از اظهاراتی باشد که می‌تواند مشوق جرم ناشی از نفرت باشد و گروه اقلیتی،‌ از جمله دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها را مورد هدف قرار دهد. دولت ترکیه باید اطمینان حاصل کند که همه نمایندگان این کشور از اظهاراتی که باعث ایجاد شرم برای افراد همجنسگرا،‌ دوجنسگرا،‌ ترنس، میان‌جنسی و افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی می‌شود و آنها را در معرض خطر آزار و اذیت قرار می‌دهد،‌خودداری کنند. 

مدافعین حقوق بشر نباید به خاطر بیان اظهاراتشان درباره سخنان دگرباش‌هراسانه از سوی مقامات دولتی مجازات شوند و بنابراین پیگیری قانونی علیه افرادی که به مخالفت با این اظهارات برخاسته‌اند مثل کانون وکلای آنکارا و دیاربکر باید درجا متوقف شود.»

علی ارباش، رئیس سازمان امور دینی ترکیه در خطبه خود در روز ۲۴ آوریل، ۶ اردیبهشت‌ماه آخرین جمعه پیش از شروع ماه رمضان، دگرباشان  و رنگین‌کمانی‌ها و افراد دارای اچ‌آی‌وی مثبت را علت شیوع بیماری دانست. او در خطبه خود گفته: « رابطه جنسی خارج از ازدواج در دین اسلام حرام است. سالانه هزاران نفر به دلیل این عمل حرام به اچ‌آی‌وی مبتلا می‌شوند.» رئیس جمهور رجب طیب اردوغان در یک سخنرانی عمومی گفته‌های علی ارباش را تایید کرد و اظهار داشت مخالفت با پیشرو دیانت به مثابه مخالفت و حمله به دولت است. در روزهای بعد چندین نفر از دیگر مقامات هم به صورت عمومی به حمایت از علی ارباش پرداختند. روز ۲۷ آوریل شعبه انجمن حقوق بشر (İnsan Hakları Derneği) در آنکارا شکایتی کیفری علیه علی ارباش به منظور «جلوگیری از جرم ناشی از نفرت، تبعیض و نابرابری جنسیتی» مطرح کرد.

کانون وکلای استانهای آنکارا،‌ استانبول، ازمیر و دیاربکر هم با این باور که افزایش قدرت مراسم مبتنی بر ارزش‌های ایمانی می‌توانند در تحریک علنی نفرت و تبعیض علیه گروه‌های در اقلیت تأثیر داشته باشند،‌ به انجمن حقوق بشر پیوستند. پس از آن دادستان عمومی آنکارا تحقیقاتی را علیه کانون وکلای آنکارا و دیاربکر بر اساس «توهین به ارزشهای دینی بعضی از افراد جامعه» آغاز کرد. همچنین رجب طیب اردوغان اظهار داشت «حمله به رئیس امور دینی حمله به دولت است» حملات اینچنینی به دگرباشان و رنگین‌کمانی‌ها تهدیدی جدی برای حقوق اساسی همه در ترکیه است.